وقتی برج خلیفه در چهارم ژانویه ۲۰۱۰ رسماً به روی جهان گشوده شد، تنها بلندترین ساختمان کره زمین نبود، بلکه اعلام جسورانه‌ی بلندپروازی انسان بود. این شاهکار معماری که امروز پانزدهمین سالگرد افتتاح خود را جشن می‌گیرد، تبدیل به نماد تحول شگفت‌انگیز دبی از یک بندر صحرایی به کلان‌شهر جهانی شده است. بیل بیکر، مهندس سازه‌ای اصلی پروژه برج خلیفه، می‌گوید هدف آن‌ها فقط ساخت بلندترین برج جهان نبود، بلکه خلق ساختمانی کارآمد، پایدار و سازگار با محیط بود.

سفر طراحی برج خلیفه در سال ۲۰۰۳ آغاز شد، زمانی که اعمار پراپرتیز به رهبری محمد العبار با چشم‌انداز جسورانه‌ای نزد شرکت SOM رفت. بیکر توضیح می‌دهد که ارتفاع اولیه طرح ۵۱۸ متر بود، اما در نهایت به ۸۲۸ متر رسید. این افزایش ارتفاع در نتیجه اصلاحات طراحی برای مدیریت نیروهای باد حاصل شد، به‌طوری‌که توانستند برج را بلندتر کنند و در عین حال نیروی باد و هزینه‌ها را کاهش دهند. طراحی Y شکل برج خلیفه با سه بال، مانند کلیسای گوتیک عمل می‌کند و در برابر نیروی باد مقاومت می‌کند.

یکی از چالش‌های حیاتی در ساخت برج خلیفه، مدیریت تأثیر باد بر سازه بود. بیکر توضیح می‌دهد که تیم از طریق آزمایش‌های تونل باد و تغییر شکل برج، این اثرات را به حداقل رساندند و ساختمانی بسیار آرام در مقایسه با برج‌های هم‌اندازه خلق کردند. همچنین برج خلیفه سال‌ها قبل از رایج شدن مفهوم پایداری، با ویژگی‌هایی مانند برداشت آب شیرین از سیستم تهویه مطبوع طراحی شد و سالانه معادل ۲۰ استخر المپیک آب شیرین تولید می‌کند. پایه‌های برج خلیفه بر روی ۱۹۴ شمع بتنی به عمق ۴۵ متر قرار دارد و با وجود وزن عظیم، تنها ۵۰ میلی‌متر نشست کرده است.

بیکر معتقد است موفقیت برج خلیفه حاصل همکاری بی‌نقص بین اعمار، SOM و تیم جهانی پیمانکاران بود. او از پدیده‌ای به نام "اثر برج" نام می‌برد که ارزش املاک اطراف را به‌طور چشمگیری افزایش داده و برج خلیفه را فراتر از یک ساختمان به نمادی فرهنگی در ردیف برج ایفل تبدیل کرده است. پانزده سال بعد، برج خلیفه همچنان نه‌تنها به‌عنوان یک دستاورد مهندسی، بلکه به‌عنوان نمادی از آنچه بشریت با رویاهای بزرگ می‌تواند به آن دست یابد، سرافراز ایستاده است.

منبع:‌ خلیج تایمز